خدايا از ما بگير !
اما وقتي خوب فكر مي كنم مي بينم كه بايد دعا كنيم كه خدا خيلي چيز ها را از ما بگيرد تا آنكه بدهد .
اگر مال و ثروت بخواهم در حالي كه طمع در درونم زنده شده است ديگر از خواستن سير نمي شوم پس بايد بگويم خدايا طمع را از من بگير .
اگر علم بخواهم در حالي كه عُجب تمام وجودم را فراگرفته و با عالم تر شدنم مغرور تر مي شوم پس قبل از علم خواستن بايد بگويم خدايا ما را از عجب خالي ساز .
اگر پست و مقام و جايگاه اجتماعي بخواهم در حالي كه انساني متكبر و مغرور هستم بهتر است كه از خدا بخواهم كه خدا كبر را از وجودم خالي سازد و آنگاه در بستر تواضع چنين جايگاهي را طلب نمايم.
و اگر قرب الي الله بخواهم در حالي كه خود بين هستم بهتر است كه نخواهم و از او بخواهم كه مرا به همه اين رذايلي كه به آن مبتلا هستم آگاه سازد مرا مشغول خود سازد اما نه خودي كه خودبيني آورد بلكه خانه را آب و جارو سازم تا شايسته حضور دوست شود .
پس باز هم بايد خيلي چيز ها بخواهيم .....
ولي بهتر است از زبان امام حسين(ع) يك چيز بيشتر نخواهيم :
ماذا وجد من فقدك و ما الذي فقد من وجدك...
فقط او را بخواهيم كه وقتي او آمد ديگر من و خواسته هاي من جايگاهي ندارد.
